© 2026 فیترادو | FitRado — تمامی حقوق محفوظ است.
ساختهشده برای مربیان فیتنس ایرانی
پژوهش جدیدی که در مجله معتبر «بیواکتیو متریالز» منتشر شده و به سرپرستی دکتر چوان-جو لیو، استاد ارتوپدی و توانبخشی دانشگاه ییل انجام شده، راهکاری نوین برای درمان آرتروز را پیشنهاد می‌دهد. تیم پژوهشی موفق شده‌اند نشان دهند که داروی لاکوزامید، که پیش‌تر برای کنترل صرع تأییدیه FDA را دریافت کرده است، می‌تواند دو نقش همزمان ایفا کند: کاهش درد مفاصل و توقف روند تخریب بافت غضروفی. این یافته نشان می‌دهد که برای اولین بار رویکردی درمانی مطرح است که فراتر از پنهان‌سازی علائم، بر تغییر مسیر طبیعی پیشرفت بیماری تأثیر می‌گذارد.
آرتروز اغلب به عنوان بیماری ناشی از «سایش و فرسایش» توصیف می‌شود، اما بیولوژی پشت آن پیچیده‌تر از این تعبیر ساده است. در مفصل سالم، سلول‌های غضروفی یا همان کندروسیت‌ها با ایجاد تعادل میان تولید و تخریب بافت، سلامت غضروف را حفظ می‌کنند. در آرتروز، این تعادل برهم می‌خورد و شکست بافت سریع‌تر از ترمیم آن رخ می‌دهد تا جایی که در مراحل پیشرفته، اصطکاک مستقیم استخوان‌ها منجر به جراحی‌های تعویض مفصل می‌شود. کانون توجه این پژوهش، پروتئینی به نام Nav1.7 است که به عنوان یک کانال سدیمی عمل می‌کند. این پروتئین در حالت عادی در مفصل کم‌فعال است، اما در آرتروز به‌طور چشمگیری فعال می‌شود و مستقیماً سیگنال‌های درد را تشدید کرده و کندروسیت‌ها را به سمت تخریب بیشتر غضروف سوق می‌دهد. مسدود کردن این هدف درمانی تک‌پروتئینی، به گفته محققان، می‌تواند همزمان فرمان کاهش درد و توقف تخریب بافت را صادر کند.
تیم ییل به جای سنتز داروی جدید، بر روی بازطراحی کاربرد داروهای مهارکننده کانال سدیمی تمرکز کرد. لاکوزامید در غلظت‌های پایین‌تر، اثرات بیولوژیکی قوی‌تری از خود نشان داد و پروفایل ایمنی بهتری نسبت به داروهای مشابه کهنه‌تر داشت. نکته کلیدی اینجاست که تأثیر لاکوزامید بر غضروف به دوز دارو وابستگی شدیدی دارد؛ غلظت ایده‌آل باعث تحریک تولید پروتئین‌های سازنده غضروف و سرکوب فرآیندهای تخریب‌کننده می‌شود، در حالی که مقادیر خیلی کم یا زیاد این اثرات را خنثی می‌کند. بررسی‌های تکمیلی نشان داد لاکوزامید با تحریک ترشح دو پروتئین سیگنال‌دهنده مفید به نام‌های HSP70 و میدکاین، محیط بافتی را برای ترمیم غنی می‌کند. HSP70 پاسخ سلولی به استرس و ترمیم بافت را تقویت می‌کند و میدکاین با تنظیم التهاب، از مفصل در برابر تحلیل‌رفتگی محافظت می‌نماید.
با وجود اثربخشی مصرف خوراکی در مطالعات پیش‌بالینی، انتقال سراسری دارو احتمال عوارض جانبی را افزایش می‌دهد. برای حل این مشکل، محققان از تزریق داخل مفصلی همراه با یک هیدروژل پیشرفته از جنس کلاژن II استفاده کردند. این هیدروژل در دمای محیط مایع است و با رسیدن به دمای بدن، به ژلی سفت تبدیل می‌شود. پس از تزریق، این ماده مانند یک مخزن موضعی عمل کرده و دارو را در محل آسیب‌دیده متمرکز نگه می‌دارد و به‌تدریج طی چند هفته آزاد می‌کند. این سیستم نوآورانه، مسئله «سطل چکه‌ای» مفصل زانو را حل کرده است. نتایج نشان داد یک تزریق ماهانه از این ژل حاوی دارو، در پیشگیری از از دست رفتن غضروف، کارایی بیشتری نسبت به مصرف روزانه داروی خوراکی دارد. از آنجا که لاکوزامید پیش‌تر در انسان‌ها تأییدیه ایمنی را برای دردهای عصبی دریافت کرده، مسیر ورود به کارآstudiهای بالینی در بیماران آرتروزی کوتاه‌تر خواهد شد.
این پژوهش نشان می‌دهد که هدف‌گیری دقیق کانال‌های یونی در بافت مفصل، می‌تواند پلی میان مدیریت درد و ترمیم ساختاری باشد. برای مربیان و فعالان باشگاهی، این یافته تأکید می‌کند که مدیریت آرتروز فراتر از استراحت مطلق یا پوشش درد با داروهای رایج است و نیاز به رویکردهای تخصصی‌تر دارد. اگرچه این درمان در مرحله مطالعات پیش‌بالینی است، اما ترکیب داروی شناخته‌شده با هیدروژل‌های زیست‌سازگار، افق روش‌های تزریقی هدفمند را برای کاهش وابستگی به روش‌های تهاجمی باز کرده است. ورزشکاران و مربیان باید بر پایه همین یافته‌ها، بر پیشگیری از آسیب‌های مفصلی با برنامه‌های بارگذاری تدریجی، کنترل وزن و بازتوانی عضلات حمایت‌کننده مفاصل تمرکز کنند و از خوددرمانی یا تزریق‌های غیراستاندارد پرهیز نمایند.
